Πατήσια Σαν το Σπίτι σου 4

ΧΩΡΙΣ ΣΚΗΝΗ -ΧΩΡΙΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ-ΧΩΡΙΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ κάθε εβδομάδα σε άλλη πλατεία!

"Θεωρώντας πως το μόνο που δεν έχει δοκιμαστεί είναι η έξω από κλίκες, εταιρίες, μάνατζερς και υπόγειες συμφωνίες τέχνη, οι άνθρωποι του εγχειρήματος κατέληξαν σε μια ιδέα για τις μικρές γειτονιές των Πατησίων που χρειάζονται ένα στίγμα καλού για να ξαναγίνουν ευχάριστες. Η ιδέα είναι ένα χαλί, ένας καναπές κι ένα λαμπατέρ σε μια μικρή "αποχαρακτηρισμένη" πολιτικά και άγνωστη πλατεία τη φορά. Υπάρχουν πολλές στα ευρύτερα Πατήσια. Ο τίτλος της ιδέας "Πατήσια σαν το σπίτι σου".

Σε αυτό το σκηνικό λοιπόν σκέφτηκαν να επέμβουν καλλιτεχνικά και ζήτησαν για όσο το δυνατόν μεγαλύτερο διάστημα , την βοήθεια καλλιτεχνών από όλους τους χώρους : Μουσικούς, Ηθοποιούς, Λογοτέχνες, Κουκλοπαίκτες, Κινηματογραφιστές οτιδήποτε, για να παράξουν ένα έργο της τέχνης τους.

Οι συνθήκες είναι πως δεν θα υπάρχει κανένας απολύτως συσχετισμός με κανέναν πολιτικό "χώρο" η "υποχώρο". Δεν θα υπάρχει καμία οικονομική ανταλλαγή με κανέναν. Δεν θα πωλείται τίποτα, δεν θα αμείβεται κανείς για τίποτα. Οι πλατείες θα καθαρίζονται την προηγούμενη μέρα (σε αυτό θα βοηθήσει το 5ο διαμέρισμα του Δήμου της Αθήνας και οι χειριστές των μηχανημάτων που θα εργαστούν) και θα υπάρχει φρεσκάρισμα στον χώρο (σε αυτό θα βοηθήσουν διάφοροι εξωραϊστικοί σύλλογοι και παιδιά) και ότι γίνεται τη νύχτα του δρώμενου θα είναι με βάση αυτό το σκηνικό : χαλί-καναπές-λαμπατέρ. Άδεια από τον Δήμο έχει ήδη παρθεί (παμψηφεί) καθώς και ρεύμα και τα μηχανήματα και τους χειριστές που θα πλένουν τις πλατείες. Ομοίως και από τα Αστυνομικά τμήματα. Μικροφωνική εγκατάσταση έχει εξασφαλιστεί δωρεάν.

Όταν ο φόβος μειωθεί ή καλύτερα πάψει, τότε το περιβάλλον στο οποίο αυτό συνέβη το θεωρεί κανείς καταφύγιο και το καταφύγιο το υπερασπίζεται με πάθος."

Music From The 7 Seas

Στις Πλατείες Των Πατησίων

Bill Hunchback DJ Set: Dirty Old Raggedy Tunes

Την Πέμπτη 4 Απριλίου στο Φλoράλ απ'το Hard bop στο rockabilly την dirty country και το ουρλιάζον blues με περάσματα απ την Καραϊβική και την Χαβάη για καρύδες και κοκτέϊλς.

Τελεία.

by Bill Hunchback 

Εκείνο το βράδυ κατηφόρισα προς το Ρόδον με τρία άτομα , τον Σκότ τον αμερικάνο που θα έφευγε μετά για πάντα από την Ελλάδα και την Έλλη που γεννήθηκε στην Αγγλία και θα έμενε μετά για πάντα στην Ελλάδα.Είχαμε πιει πριν κάτι μπύρες σ'ένα παλιό φαστφουντάδικο στα κάτω Πατήσια και ξεκινήσαμε από νωρίς με μερικές ακόμη μπύρες σε μια μπλε σακούλα κρεοπωλείου να περπατάμε όλους τους δρόμους με τα πόδια.Στον δρόμο σαχλαμαρίζαμε εγκεφαλικά συνδυάζοντας ασυναίσθητα τα του κινηματογράφου μας, όπως τα φτύνει από το υποσυνείδητο εν είδει χιούμορ, το ελαφρύ ζάλισμα από το αλκοόλ." Έλα ρε θα παίξουμε και στα μούβις" ήταν η ατάκα του Σπυριδάκη από την Γλυκιά Συμμορία και πετάχτηκε από μέσα μας γιατί κάπου είχαμε ακούσει πως ο Νίκος Τριανταφυλλίδης θα είχε κάμερες μέσα, για τις ανάγκες ενός ντοκιμαντέρ. Ο Σκότ έλεγε την ατάκα ως την λέξη "μουβις" με μια σπαστή αστεία προφορά που ερχόταν σε αντίθεση με την “αψογότητα” της αμερικάνικης λέξης, γιατί δεν ήξερε ελληνικά , μόνο έλεγε με πάθος και πολλές φορές ότι του μαθαίναμε εμείς, από την στιγμή που αποφασίσαμε κάνα δυο χρόνια πίσω, να διευρύνουμε την φιλολογία του πέραν της λέξης "malakas" που είχε μάθει εύκολα.Ο Σκότ έπαιζε electronica αλλά άκουγε Jazz , εγώ έπαιζα rock n roll αλλά άκουγα ΚΑΙ electronica και η Έλλη έστηνε rave parties στο Λονδίνο μα έπαιζε hardcore punk.Σε αλκοολικές εκρήξεις φιλοσοφικής σοβαρότητας, αναρωτιόμασταν πως θα σκέπτονταν η μουσική βιομηχανία, για έναν τύπο σαν τον Screaming Jay, που δεν μπορούσε να τον κατατάξει σε κανένα μουσικό είδος αμιγώς. Αργότερα στο ντοκυμαντέρ έμαθα πως είχε τραγουδήσει και όπερα κι ήταν τ' όνειρό του να το κάνει μπροστά σε κοινό.

Ο χώρος ήταν γεμάτος.Το γέμισμα δεν προέρχονταν από αυτό που λέμε σήμερα promotion.Public Relations. Προέρχονταν από τον σεβασμό για την μουσική του και την μούρη του στις αφίσες και προέρχονταν από το καταφύγιο που πρόσφερε η μουσική του ιδεολογία τόσα χρόνια, χωρίς καμία προδοσία. Μέσα , μας έδωσε να καταλάβουμε πως ο σεβασμός προέρχονταν κι από το πάθος του και την φροντίδα του στην μουσική.Κι αυτή όμως κράτησε τον λόγο της και του εξαφάνισε την ηλικία χωρίς μπότοξ μότοξ κι άλλα σκυλάδικα. Μας ξεθέωσε ο τύπος χωρίς διάλειμμα " εμείς παίζουμε ροκενρόλ" είπε...." θα τα παίξουμε όλα τώρα δεν θα κρυφτούμε στα παρασκήνια για να μας παρακαλέσετε να ξαναβγούμε" κι έπαιξε ΟΛΑ του τα κομμάτια. Έταξε πως θα ξανάρθει στην Ελλάδα και τάξαμε μεταξύ μας με τον Σκότ και την Έλλη, πως όπου και να είμαστε, σε αυτό το μελλοντικό λάϊβ θα ξαναβρεθούμε. "Ναι;" "Ναι!" "Yes?" Yes!" και συνεχίσαμε ανέμελα τις μπύρες.

Την επόμενη χρονιά ο Σκότ είχε φύγει για πάντα από την Ελλάδα, η Έλλη είχε φύγει τελικά για πάντα από την Ευρώπη κι ο Screaming Jay είχε φύγει για πάντα τελεία... κι ούτε που τους ξαναείδα.

Ο θάνατος κι ένα ανεπίστρεπτο ταξίδι - μου πήρε ένα χρόνο να καταλάβω- είναι περίπου το ίδιο πράγμα ,αρκεί να φυλάς καλά τα ίχνη πριν την εκκίνηση, μέσα σου.

 — 

Dr. Albert Flipout’s one CAN band feat. Mickey Pantelous Live @ Floral ~ Thursday 28.02

Ο άνθρωπος ορχήστρα, ο Ελληνοδανός μπλουζίστας Mickey Pantelous και ο μεταλλαγμένος σε κονσέρβα φίλος του Dr. Albert Flipout, αποτελούν τους Dr. Albert Flipout's one CAΝ band. Μαζί κάνουν ένα αφιέρωμα σε έναν αιώνα Αμερικάνικης μουσικής, έχοντας πάντα ως βάση τα μπλουζ. 

Intro/Outro dj set Le Hunchback!

Facebook event & info

A Week Under The Spirit Of The Music Of Tom Waits

A week under the spirit 

of the music of Tom Waits

4-10 Μαρτιου στο La Soiree de Votanique

Μετά από μια επιτυχημένη πορεία 4 ετών σε διάφορα σημεία τέχνης ή μπαρ, το αφιέρωμα στην μουσική του Tom Waits, που οργανώνεται μια φορά τον χρόνο από τον Bill Hunchback θα λάβει φέτος χώρα στον όμορφο και ταιριαστό χώρο του La soiree de Votanique (Καστοριάς 37, Βοτανικός, 2103471401), ιδιαίτερα διευρυμένο και υπό τις ευλογίες του ίδιου του Tom Waits, της Anti records και της Epitaph records.

Η ιδέα φέτος αφορά μια πιο «ανοιχτή» προσέγγιση στο είδος της σκοτεινής τζαζ, του τζαζ-ροκενρολ και του μπλουζ-πανκ του δρόμου, που θεωρούμε πως αναδύεται μέσα από την μουσική του Tom Waits. Σε αυτό θα βοηθήσει και η προσεκτική επιλογή των συγκροτημάτων που θα παρουσιάσουν την μουσική τους κι ευγενώς δέχτηκαν να το κάνουν, η συζήτηση με ειδικούς και μη και φυσικά η χορταστική δόση από την μουσική που επηρέασε τον Tom Waits , την μουσική που έγραψε κι έπαιξε ο ίδιος, που διασκεύασαν συγκροτήματα ακόμη κι από τα πιο απίθανα μέρη της Γης, και γενικώς απο σπάνιους και δυσεύρετους ήχους της δισκοθήκης του Bill Hunchback στα πλατω του La Soiree De Votanique.

Στο κλείσιμο αυτής της ενδιαφέρουσας εβδομάδας τέλος, θα γίνει και μια δωρεάν κλήρωση σπάνιων αντικειμένων που στάλθηκαν από τον ίδιο τον καλλιτέχνη και την Epitaph Recs, για αυτούς που ενδιαφέρονται για την μουσική του. Για την ακρίβεια θα κληρωθεί το ιδιόχειρα υπογεγραμμένο τελευταίο του άλμπουμ “Bad as Me” σε σπέσιαλ έκδοση βινυλίου καθώς και βινύλια 45 στροφών από το Lie to me/ Crazy about my baby, single και μπλούζες. Όλα σε περιορισμένα αντίτυπα σε παγκόσμιο επίπεδο.

Αναλυτικότερα το πρόγραμμα θα έχει ως εξής:

Δευτέρα 4 Μαρτίου

Εισαγωγή, με μουσική από την δισκογραφία του Tom Waits από μουσικούς που επηρεάστηκε κι από την μουσική περιοχή της σκοτεινής τζαζ, του τζαζ-ροκενρολ και του μπλουζ-πανκ, μέσα από την αντίληψη περι αυτών και της δισκοθήκης του Bill Hunchback.

Ταυτόχρονη προβολή αποσπασμάτων ταινιών που συμμετείχε ο Tom Waits και οπτικό υλικό από τις συναυλίες του.

Τρίτη 5 Μαρτίου.

Ο Mickey Pantelous μια ειδική μουσική προσωπικότητα που αξίζει να προσέξει κανείς, κινούμενη σ έναν παράλληλο σκονισμένο δρόμο με αυτόν του Tom Waits προς έναν τόπο με το bourbon να ρέει και την μουσική να σε κάνει να θέλεις να σκεφθείς ή να ξεχάσεις , παρέα με τον συντροφικό του φίλο, γιατρό κονσέρβα Dr Albert Flipout σε μια μονομελή μπάντα ανθρώπου-ορχήστρα, θα παίξει τις μουσικές που πηγάζουν από αυτό το ταξίδι κι απ’ το τι βρήκε εκεί.

Παράλληλα θ’ ακουστούν ανάλογες μουσικές από τα πλατώ του La Soiree De Votanique αρκετός Tom Waits ,ενω θα υπάρχει προβολή ασπρόμαυρων cartoons που απαγορεύθηκαν τις δεκαετίες του 30-40-50 στους προτζέκτορες

Τετάρτη 6 Μαρτίου.

Η βραδιά θα ξεκινήσει με μια συζήτηση μεταξύ εκλεκτών ειδικών, μουσικών, δημοσιογράφων, αλλά και φίλων της μουσικής, σχετική με το αστικό μπλουζ, το ταξίδι, τον σκονισμένο δρόμο και την φυγή προς κάτι μάλλον καλύτερο, που δεν είναι και σίγουρο όμως. Η συζήτηση αυτή δεν θα γίνει με τα συνηθισμένα μέτρα και σταθμά, αλλά αποσκοπεί να παρουσιάσει το όποιο συμπέρασμά ή πληροφορία της, μέσω της φιλοσοφίας που πηγάζει από μια παρέα φίλων που μιλούν πίνοντας .

Στην συνέχεια θ’ ανεβούν στην σκηνή οι Small Blues Trap

Οι SmallBlues Trap περιπλανώμενοι, θυμούνται τις παλιές καλές μέρες, διασχίζοντας τη λίμνη της φρενίτιδας, ψιθυρίζοντας τους φόβους τους, αντιμετωπίζοντας τα πάντα ως ένα αστείο, κι αισθανόμενοι ξένοι με την πραγματικότητα, έχοντας τάσεις φυγής, περπατούν στο μακρύτερο δρόμο που γνώρισαν ποτέ .Έχοντας ήδη 4 δίσκους στο ενεργητικό τους κι έναν καινούριο στον οπλισμό τους σχεδιάζουν μια βραδιά γεμάτη από την σιγουριά ενός επικείμενου ταξιδιού της φαντασίας.

Παράλληλα θ’ ακουστούν ανάλογες μουσικές από τα πλατώ του La Soiree De Votanique αρκετός Tom Waits ,ενω θα υπάρχει προβολή ασπρόμαυρων cartoons που απαγορεύθηκαν τις δεκαετίες του 30-40-50 στους προτζέκτορες

Πέμπτη 7 Μαρτίου.

Οι Meweathersblues band με την μεγάλη φωνή της Τζένης Καπάδαη, και τις «σκονισμένες» κιθάρες του Γιώργου Δάφνου, τα βαριά μπάσσα του Μάνου Αναγνωστόπουλου και τα αλκοολούχα τύμπανα του Δημήτρη Κλωνή παίζοντας συνθέσεις βγαλμένες αυτές από μια δυναμική που έρχεται μέσα από τους ήχους της πόλης οι οποίοι οδηγούν όμως σε μια έξοδο φαντασίας κι ευαισθησίας προς έναν τόπο που επισκέπτεσαι για να ξεφύγεις, μα επιστρέφεις για να εμπνευστείς, θα γεμίσουν τον κύβο του La Soiree De Votanique με την βαθιά μουσική τους.

Παράλληλα θ’ ακουστούν ανάλογες μουσικές από τα πλατώ του La Soiree De Votanique από τον Γιάννη Στεφανάκο, αρκετός Tom Waits ,ενω θα υπάρχει προβολή ασπρόμαυρων cartoons που απαγορεύθηκαν τις δεκαετίες του 30-40-50 στους προτζέκτορες

Παρασκευή 8 Μαρτίου.

Από τα πλατω του La Soiree De Votanique κι από την πλήρη συλλογή του Bill Hunchback (όσον αφορά το είδος) θ’ ακουστούν μουσικές του Tom Waits παιγμένες από τον ίδιον αλλά κι αγνώριστες διασκευές από τα πλέον δυσεύρετα συγκροτήματα απ όλο τον κόσμο και μουσικές που θα μπορούσαν να πηγάζουν από το μυαλό του Tom Waits αλλά γράφτηκαν από άλλους μουσικούς.

Παράλληλα θ’ ακουστούν ανάλογες μουσικές από τα πλατώ του La Soiree De Votanique αρκετός Tom Waits ,ενω θα υπάρχει προβολή ασπρόμαυρων cartoons που απαγορεύθηκαν τις δεκαετίες του 30-40-50 στους προτζέκτορες

Σαββατο 9 Μαρτίου

Ως Σάββατο θα είναι μια μέρα μουσικής στο La Soiree de Votanique με τις πολύ καλές μουσικές του κι ένα μικρό διάλειμμα του αφιερώματος στον Tom Waits ως την Κυριακή που…

Κυριακή 10 Μαρτίου

Η τελική ημέρα του αφιερώματος θα ξεκινήσει από τις 15.00 το μεσημέρι με προσέγγιση του αισθήματος Waits από την ρεμπέτικη μπάντα Les Votaniques ενώ στις 20.30 θα παρουσιαστεί μια μοναδική παράσταση θεάτρου σκιών από τον Άθω Δανέλλη και τον Αθηναϊκό Θίασο Σκιών εμπνευσμένη από τον Tom Waits. O Άθως Δανέλλης είναι από τους ελάχιστους εναπομείναντες καραγκιοζοπαίκτες, διατηρεί από το 1989 μόνιμες σκηνές με βραδινές παραστάσεις για ενήλικο κοινό, όπου παρουσιάζει σπάνια έργα από το ξεχασμένο ρεπερτόριο του Ελληνικού Θεάτρου Σκιών καθώς και δικές του πρωτότυπες δημιουργίες κρατώντας ζωντανή αυτή την τόσο σημαντική λαϊκή θεατρική παράδοση. Επίσης διδάσκει την τέχνη του Θεάτρου Σκιών (ιστορία και θεωρία, ύφος και μίμηση, ρόλος της μουσικής στην παράσταση, κατασκευή και ζωγραφική φιγούρας, σκηνικού και ρεκλάμας) σε σεμινάρια ανά την Ελλάδα και το εξωτερικό, γράφει άρθρα και μελέτες και έχει την επιμέλεια εκδόσεων, ραδιοφωνικών εκπομπών και παραστάσεων. έχει λάβει μέρος σε πολλά φεστιβάλ στην Ελλάδα και το εξωτερικό (Η.Π.Α., Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία κ.α.).

Η βραδινή συναυλία της ημέρας θα ξεκινήσει στις 10 μμ και θα την αναλάβει μια ιδιαίτερη και πολυαναμενόμενη στην Αθήνα μουσική ομάδα από την Θεσσαλονίκη ,αυτή της Γεωργίας Συλλαίου Trio που θα παρουσιάσει μια μουσική παράσταση-σπουδή στις μπαλάντες του Tom Waits

Η Γεωργία Συλλαίου που με ιδιαίτερη αγάπη στην μουσική του Tom Waits τον προσεγγίζει και τον μελετά αρκετά χρόνια τώρα ,μεταξύ των άλλων πολυπράγμονων μουσικών της ενασχολήσεων, θα παρουσιάσει ακριβώς αυτή την αγάπη και βαθιά της γνώση, με το Τριο της, σε μια ειδική βραδιά που υπόσχεται να μας αφήσει άφωνους για το καλύτερο κλείσιμο του αφιερώματος που δεν θα ξεχάσουμε εύκολα.

Μετά το live θ’ ακολουθήσει πάρτυ με μουσικές blues , jazz , rock n roll από τον Bill Hunchback και τον Μελέτη Μοίρα στα πλατώ του La Soiree De Votanique, αρκετός Tom Waits ,ενω θα υπάρχει προβολή ασπρόμαυρων cartoons που απαγορεύθηκαν τις δεκαετίες του 30-40-50 στους προτζέκτορες

Την ίδια βραδιά και λίγο πριν τον αποχαιρετισμό θα γίνει και η δωρεάν κλήρωση των σπάνιων αντικειμένων που στάλθηκαν από τον ίδιο τον καλλιτέχνη και την Epitaph Recs, για αυτούς που ενδιαφέρονται για την μουσική του. Για την ακρίβεια θα κληρωθεί το ιδιόχειρα υπογεγραμμένο τελευταίο του άλμπουμ “Bad as Me” σε σπέσιαλ έκδοση βινυλίου καθώς και βινύλια 45 στροφών από το Lie to me/ Crazy about my baby, single και μπλούζες. Όλα σε περιορισμένα αντίτυπα σε παγκόσμιο επίπεδο.

Σας ευχαριστούμε πολύ εκ προοιμίου για την παρουσία σας στην εκδήλωση και για την με οποιοδήποτε τρόπο βοήθειά σας στην άρτια διεξαγωγή της

Φιλικά

BillHunchback

και

La Soiree de Votanique (Καστοριάς 37, Βοτανικός, 2103471401)

Χορηγός επικοινωνίας : MusicSociety WebRadio

Le Hunchback Will Choose For You Mellow Fantastic Tunes

"Ανάθεμα και πυρά στον μεταφραστή που τύπωσε στην συνείδηση των αδαών πως mellow σημαίνει μελάτο/άνευρο"(Αρχαίο ρητό)

Two Headed Coin DJ Set

Facebook Event

Motorhead, Athens 1988

by Bill Hunchback 

"Ήταν το πρώτο λάϊβ τους στην Ελλάδα το '86*. Ήθελα πάρα πολύ να τους δω μα φράγκα δεν υπήρχαν για δείγμα.Αποφάσισα λοιπόν χωρίς λόγο να κατηφορίσω από το Σπόρτινγκ μέρα μεσημέρι μπας και βρω καμιά τρύπα να χωθώ και να κάτσω εκεί ως το βράδυ της πρώτης μέρας, Μάρτης μήνας, πρώτες ζέστες, μια χαρά.Την ώρα που έφθασα έκαναν sound check και μπορούσες να το δείς από την πόρτα που είναι στο πλαϊνό δρομάκι που οδηγεί στον σταθμό του τρένου.Γύρω γύρω δεν υπήρχαν άλλοι fans υπήρχαν μόνο αποσβολωμένοι "γειτόνοι" που κοιτούσαν μουρμουρίζοντας μια μπάντα που τους φαίνονταν εξωγήινη μα εργαζόταν εντελώς επαγγελματικά για πολύ ώρα.Δεν είχαν τι να πουν φωναχτά...Εγώ στην σκηνή τους έβλεπα προφίλ και σιγά σιγά ξέχασα τον λόγο για τον οποίον ήμουν εκεί απολαμβάνοντας μια ιδιωτική σχεδόν-συναυλία με τα κοψίματα και τις βρισιές και τις πιο προσωπικές στιγμές μιας μπάντας που γούσταρα.Δεν πέρασε πολλή ώρα όταν παρατήρησα τον Lemmy να με κοιτάζει πλαγίως κάτω από το καουμπόϊκο καπέλο του, την ώρα που 'φτύνε τους στίχους στο μικρόφωνο. Κοίταξα δεξιά κι αριστερά πάνω απ τους ώμους μου.Δεν υπήρχαν άλλοι, ούτε καν οι γείτονες πια. Σε μια παύση μου έκανε νόημα να πλησιάσω.Τρέμοντας μπήκα στο γήπεδο και μετά από προτροπή του και γέλια από τους άλλους ανέβηκα στο stage."Τι κάνεις εδώ πιτσιρικά;" "Σας βλέπω" "Μόνος σου;" "Μόνος μου" " Και που είναι η κυρία;" "Δεν υπάρχει κυρία" "Ε πάρε αυτό για να υπάρξει. Ξέρεις σε κάθε κυρία πρέπει να φέρεσαι σα να είναι μοναδική" κι έκανε ένα έτσι και ξεκάρφωσε από το καπέλο του μια μώβ κονκάρδα που έγραφε "Come to me my monumental baby" .Mου την έδωσε στο χέρι που έτρεμε αλλά δεν ήθελε να το δείξει και το έκλεισε με το αριστερό του."Εισιτήριο έχεις θα ρθείς το βράδυ;" "Δεν έχω φράγκα είπα μα θα δώ ".Φώναξε στα ελληνικά κάποιον Θανάση και μου ξηγήθηκε ένα σημείωμα που ήταν σαν εισιτήριο." Κάντηνε τώρα" μου είπε πριν προλάβω να ευχαριστήσω και γελούσε.Το σημείωμα-εισιτήριο μου το κράτησαν στην πόρτα.Τις προάλλες όμως που έβλεπα στο ντοκυμαντέρ Lemmy πως δήλωνε ότι θυμάται την εποχή πριν το ΡοκΕνΡολ έψαξα , βρήκα την μώβ κονκάρδα, την κράτησα στο χέρι μου για λίγο και κατάλαβα γιατί."

*Ο φίλος Bill θυμάται λάθος την ημερομηνία, η πρώτη συναυλία των Motorhead στην Αθήνα λαμβάνει χώρα τον Μάρτη του 1988

Jazz to shake yer azz @ Floral with Le Hunchback

FB Event

Dead Moon - Last Drive - Honeydive (& Chuck Prophet At The End)

by Bill Hunchback  

Όταν κατηφόριζα τα σκαλιά του υπογείου εκείνο το βράδυ δεν ήξερα ακριβώς τι θα δω αν και τους Dead Moon τους γνώριζα καλά και είχα δεί όλα τα υπόλοιπα λαιβ τους απλά ήμουν αρκετά ζαλισμένος από τις μπύρες που πίναμε πριν με τον Fred και τον Andrew κάπου στο μοναστηράκι μέχρι να μας συναντήσει η Toody και το αποτελειώσουμε. Έτσι κι αλλιώς οι Αμερικάνοι μας είχαν δείξει φανερά κι είχαν ταιριάξει με τους δικούς μας πως το φρενιασμένο ροκενρολ δεν είναι μικρόφωνα και ψηφία είναι πάθος και το πάθος καμιά επόμενη φορά δεν είναι ξεπατικωτούρα με την προηγούμενη.Εκείνη την βραδιά ο συνδυασμός ήταν σαν να στουμπώνεις σ ένα δοχείο υδροχλωρικό οξύ , το θειικό οξύ και το νιτρικό οξύ.Honey Dive Last Drive και Dead Moon δηλαδή. Διάβολε θα κάνει έκρηξη.Την ίδια βραδιά έπαιζε κι ο Chuck Prophet στο Ρόδον και ψηνόμουν να τον δω μα πως να το πεις ήμουν μεταξύ σφύρας και άκμονος κι επέλεξα τον άκμονα.Που να φανταστώ οτι θα βίωνα και τα δύο...Όλο το μεσημέρι κάναμε πλάκα με την πιο διάσημη ελληνική λέξη κι εγω φιλολογούσα προσπαθώντας να εξηγήσω πως δεν σημαίνει ακριβώς asshole μα ούτε και πάντοτε wanker κι οι άλλοι γελούσαν.Το βραδινό ήταν εκτός ορίων κι αυτά τα περάσματα των ορίων είναι καλό να μην περιγράφονται είναι καλό να βιώνονται και ν αλλάζουν του καθενός την ζωή με τον οποιοδήποτε τρόπο.Δεν θα ξεχάσω όμως ποτέ αργά το βράδυ που ήρθε ο Chuck Prophet να τζαμάρει με τα παιδιά στην υπόγα το σκύψιμο του Fred στο αυτί μου την ώρα που ο Chuck δεν άφηνε χώρο σολάροντας δεινοσαυρικά ,στον Γιώργο τον Καρανικόλα να ρίξει τις κιθαριές του.Το ψιθύρισμα του έλεγε "Now i know what the word malakas means"

H πρώτη φορά που είδα τους Cramps ζωντανά,δεν ήταν αυτή.

by Bill Hunchback                                                                                                                                        

 

H πρώτη φορά που είδα τους Cramps ζωντανά,δεν ήταν αυτή.Ήταν το 91 στο Ιβανώφειο στην Θεσσαλονίκη.Πρώτα έπαιξαν εκεί και μετά στην Αθήνα το 91.Το λαιβ της Θεσσαλονίκης ήταν πολύ πιο άγριο και νομίζω πως μπορώ να το πω διότι ήμουν από τους ελάχιστους που γνωρίζω πως τους ακολούθησαν για να δουν και τα δύο.Στην Θεσσαλονίκη όλο το stage προς το τέλος του σετ τους ήταν ένα πεδίο μάχης με τον Lux να έχει ανοίξει τρύπα στο κέντρο της ξύλινης σκηνής και να έχει μπει μέσα έχοντας καταπιεί το μικρόφωνο και βγάζοντας τα θρυλικά του ουρλιαχτά κυριολεκτικά από την κρύπτη.Παράλληλα έπινε κι ένα μεγάλο μπουκάλι φτηνό κόκκινο Apelia γνωστό κρασί σ όσους δεν είχαμε φράγκα για ξίδια τότε.Μετά το λαιβ πάντως όταν κατάφερα να τους μιλήσω (στον Lux και την Poison Ivy ) σαν μια μικρή συνέντευξη για το Radio Acropolis FM στο οποίο έκανα εκπομπές τότε και οι δύο ήταν ήρεμοι κι ευγενικοί ικανοποιώντας ακόμη και την σχεδόν αγενή απαίτησή μου να μου δείξουν φωτογραφία απο το σπίτι τους με τα αντικείμενα όχι πάνω από την δεκαετία του '60. Ήταν αλήθεια.Ακόμη και η τηλεόραση ήταν οβάλ με το ηχείο από κάτω.Αυτές οι παλιές General Electric. Όταν ξεκίνησε το live της Θεσσαλονίκης το '91 άφησε ένα λεπτό αμηχανίας γιατί μέσα στην έδρα του Ηρακλή η μπάντα ξεκίνησε με το G13 γραμμένο στην μεμβράνη της μπότας των ντράμς ...όμως μετά από αυτό το κλάσμα όλοι κυλίστηκαν στην σκόνη του ροκενρολ που ενώνει.Δεν μπορούσα να μην τους ακολουθήσω στην Αθήνα τότε.Δυστυχώς εισιτήρια δεν μου έμειναν γιατί στην Θεσσαλονίκη μπήκα με καβαλήματα και στην Αθήνα με σκούντημα στην πλάτη.Μετά από μερικά χρόνια όμως το 98 μου έμεινε και το απόκομμα του εισιτηρίου και η μάσκα με το φερμουάρ στο στόμα που 'σκασε στα πόδια μου όταν την πέταξε ο Lux still alive.

Παλιατζέλβις

"Τη φωτό την τράβηξα έξω από το Anandele hotel στο Sydney μετά από την συνέντευξη με τους Dubrovniks , δεξιά ο μπασίστας τους Boris Sudjovic (Scientists , Beasts of bourbon ) και αριστερά ο παλιατζής φίλος ο Elvis που στην συναυλία τους στο Ρόδον πούλαγε τα μπλουζάκια στον προθάλαμο....Μετά πήγαμε στο σπίτι του Boris για λίγες ακόμα μπύρες και μετά ..............ήρθε ο Paul και με φόρτωσε για να με πάει στο σπίτι που έμενα........"

Δημήτρης Μπατσούρης

Την φωτογραφία ανέβασε στο facebook o Βασίλης και το κείμενο ο Δημήτρης που είχε τραβήξει και τη φωτογραφία για λογαριασμό του B-Side Cultzine.Μιλάμε αυτά τα παιδιά έχουν μια μανία να αφήνουν να θάβονται όλα στον ορυμαγδό του facebook.Ε, όχι, αυτό παραήταν καλό.